Opoka · Krawczyk
ADWOKACI

Umowa z zagranicznym kontrahentem: waluta, płatność, dostawa i zabezpieczenia

Umowa z zagranicznym kontrahentem wymaga tych samych podstawowych ustaleń co umowa z firmą z Polski, a dodatkowo kilku postanowień handlowych, które przy transakcji krajowej często pozostają w tle. Chodzi przede wszystkim o walutę ceny i kurs przeliczenia, termin i sposób zapłaty, warunki dostawy oraz zabezpieczenie zapłaty. Im dokładniej strony opiszą te kwestie przed podpisem, tym mniej pola do sporu przy rozliczeniu.

Poradnik dotyczy polskiej firmy, która zawiera umowę z kontrahentem z innego państwa Unii Europejskiej, na przykład z Niemiec. Ogólne zasady sprawdzania umowy handlowej, takie jak forma, ogólne warunki, kary umowne i odpowiedzialność, opisuje poradnik Umowa handlowa – co sprawdzić przed podpisem.

Opoka · KrawczykStan prawny:

Waluta i cena

W umowie z kontrahentem z innego państwa Unii cena często jest wyrażona w euro. Umowa powinna jednoznacznie wskazywać walutę ceny i walutę zapłaty. Jeśli polska firma podaje cenę w złotych, a kontrahent z Niemiec ma płacić w euro, albo odwrotnie, strony powinny też ustalić sposób przeliczenia, źródło kursu i dzień, według którego kurs się ustala.

Warto również zapisać, czy cena obejmuje koszty transportu, ubezpieczenia, opakowania i opłat związanych z przewozem. Rozliczenia podatkowe, w tym VAT, najlepiej omówić przed podpisem z doradcą podatkowym lub księgową, ponieważ wpływają na ostateczny koszt transakcji.

Płatność

Postanowienia o płatności decydują o tym, kiedy firma otrzyma pieniądze i jak łatwo będzie wykazać zaległość. Umowa powinna określać co najmniej:

  • termin zapłaty i zdarzenie, od którego się go liczy, np. dostawę, odbiór albo doręczenie faktury;
  • rachunek bankowy, na który ma nastąpić zapłata, oraz sposób potwierdzania zmiany rachunku;
  • podział kosztów przelewu zagranicznego między strony;
  • skutki opóźnienia w zapłacie, np. odsetki.

Przy pierwszej transakcji z nowym kontrahentem strony często umawiają się na zapłatę części ceny z góry. To decyzja handlowa, ale jej warunki również warto opisać w umowie. Jeśli umowa podlega prawu polskiemu, zasady odsetek między firmami opisuje poradnik Odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych. Pierwsze kroki przy niezapłaconej fakturze opisują poradniki Wezwanie do zapłaty dla kontrahenta zagranicznego oraz Niemiecki kontrahent nie płaci.

Dostawa i odbiór

Przy sprzedaży towarów umowa powinna określać miejsce i termin dostawy, sposób transportu, stronę, która organizuje i opłaca przewóz, oraz chwilę przejścia ryzyka utraty lub uszkodzenia towaru. Strony często posługują się w tym celu regułami Incoterms. Wtedy warto wpisać do umowy konkretną regułę, miejsce oraz wersję reguł, ponieważ sam skrót bez tych danych może być różnie rozumiany.

Osobno należy ustalić zasady odbioru: kto i kiedy sprawdza towar lub wykonaną usługę, jak zgłasza się wady lub braki i jakie dokumenty potwierdzają dostawę. Przy usługach odpowiednikiem dostawy jest opis zakresu prac, terminu ich wykonania i sposobu odbioru. Przy sprzedaży towarów obowiązek zbadania towaru i zawiadomienia sprzedającego o niezgodności może wynikać także z konwencji wiedeńskiej, o czym piszemy w poradniku Międzynarodowa umowa sprzedaży i konwencja wiedeńska.

Zabezpieczenie zapłaty

Dochodzenie zapłaty od kontrahenta z innego państwa może wymagać dodatkowych formalności. Z tego powodu strony często uzgadniają zabezpieczenie zapłaty jeszcze przed pierwszą dostawą. W praktyce handlowej stosuje się w szczególności:

  • przedpłatę lub zaliczkę na poczet ceny;
  • gwarancję bankową albo akredytywę;
  • zastrzeżenie, że towar pozostaje własnością sprzedawcy do zapłaty ceny;
  • limit kredytu kupieckiego i wstrzymanie dalszych dostaw przy zaległości.

Każde z tych rozwiązań wymaga konkretnych zapisów w umowie, np. kwoty i terminu przedpłaty, rodzaju gwarancji i banku, który ją wystawia, albo wysokości limitu. Skutki prawne wybranego zabezpieczenia w danej umowie warto omówić z adwokatem przed podpisem.

Prawo, sąd i język umowy

Oprócz warunków handlowych umowa z kontrahentem zagranicznym powinna rozstrzygać, jakiemu prawu podlega i który sąd rozpozna ewentualny spór. Wybór prawa to odrębna kwestia od wyboru sądu, dlatego każdą z nich rozstrzyga osobne postanowienie. Zasady opisuje poradnik Prawo właściwe dla umowy międzynarodowej, a na przykładzie kontrahenta z Niemiec poradnik Umowa z firmą z Niemiec.

Przy sprzedaży towarów dochodzi pytanie, czy do umowy ma być stosowana konwencja wiedeńska (CISG). Język rozmów ani korespondencji nie decyduje o prawie właściwym. Umowę w dwóch wersjach językowych omawia poradnik Umowa dwujęzyczna: która wersja językowa wiąże.

Warunki handlowe w umowie z kontrahentem zagranicznym

  1. Waluta i cenaWaluta ceny i zapłaty, sposób przeliczenia i dzień ustalenia kursu, koszty wliczone w cenę.
  2. PłatnośćTermin i zdarzenie, od którego się go liczy, rachunek bankowy, koszty przelewu, skutki opóźnienia.
  3. Dostawa i odbiórMiejsce i termin dostawy, transport, przejście ryzyka, przy Incoterms reguła, miejsce i wersja, zasady odbioru.
  4. ZabezpieczeniePrzedpłata, gwarancja bankowa, akredytywa lub inne rozwiązanie uzgodnione przed pierwszą dostawą.
  5. Postanowienia prawneOsobne postanowienia o prawie właściwym, sądzie i języku umowy.

Na co zwrócić uwagę

  • Umowa z inną spółką niż ta, z którą prowadzono rozmowy. Dane kontrahenta w umowie warto porównać z rejestrem państwa jego siedziby, a nie tylko ze stopką wiadomości. Sprawdzenie drugiej strony opisuje poradnik Umowa handlowa – co sprawdzić przed podpisem.
  • Sama kwota bez waluty i kursu. Brak waluty zapłaty, zasad przeliczenia i podziału kosztów przelewu prowadzi do rozbieżności przy rozliczeniu.
  • Termin zapłaty bez punktu odniesienia. Zapis „30 dni” bez wskazania, od jakiego zdarzenia liczy się termin, utrudnia wykazanie opóźnienia.
  • Sam skrót reguły dostawy. Skrót Incoterms bez miejsca i wersji reguł może być różnie rozumiany przez strony.
  • Zabezpieczenie ustalane po fakcie. Przedpłatę lub gwarancję warto uzgodnić przed pierwszą dostawą, a nie dopiero po pierwszej zaległej fakturze.

Rozmowa z adwokatem

Przed rozmową warto zebrać nazwę i państwo siedziby kontrahenta, projekt umowy, korespondencję z negocjacji, proponowane warunki płatności i dostawy oraz listę pytań. Zakres pomocy przy umowach z firmami z innych państw opisujemy na stronie Umowy z kontrahentami zagranicznymi, a przy współpracy z firmami z Niemiec na stronie Współpraca polsko-niemiecka.

Najczęstsze pytania

Co powinna zawierać umowa z firmą zagraniczną?

Oprócz opisu przedmiotu, ceny i terminów umowa z firmą zagraniczną powinna wskazywać dane rejestrowe stron, walutę i sposób zapłaty, warunki dostawy i odbioru, zabezpieczenie zapłaty oraz postanowienia o prawie właściwym, sądzie i języku umowy. Zakres ustaleń zależy od rodzaju umowy i państwa siedziby kontrahenta.

W jakiej walucie zapisać cenę w umowie z kontrahentem z Niemiec?

Walutę ceny ustalają strony. W umowach z kontrahentami z Niemiec często jest to euro. Umowa powinna wskazywać walutę ceny i walutę zapłaty, a jeśli się różnią, także sposób przeliczenia i dzień, według którego ustala się kurs.

Jak zabezpieczyć zapłatę od zagranicznego kontrahenta?

Strony mogą uzgodnić w szczególności przedpłatę lub zaliczkę, gwarancję bankową, akredytywę, zastrzeżenie własności towaru do zapłaty ceny albo limit kredytu kupieckiego. Wybór zabezpieczenia i jego warunki warto ustalić przed pierwszą dostawą.

Powiązane usługi

Powiązane poradniki

Mieszkają Państwo za granicą?

Sprawami Polaków za granicą zajmuje się serwis TwojaSprawa.

TwojaSprawa

Mają Państwo pytanie dotyczące własnej sprawy?

Prosimy krótko opisać, czego dotyczy sprawa. Odpowiemy, czy i w jaki sposób możemy pomóc.

Kontakt z kancelarią

Źródła

  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)
  • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Bruksela I bis)
  • Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, sporządzona w Wiedniu 11 kwietnia 1980 r. (CISG)

Materiał ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej w konkretnej sprawie.